Somewhere over the rainbow...

Αυτή η εβδομάδα ήτανε αρκετά δύσκολη. Ήρωες πραγματικά όσοι δουλεύουν στην Αθήνα. Εδώ απο απόσταση και είναι δύσκολα να συννενοηθείς.



Χθές το απόγευμα.

Έτσι το μεικ απ των τελευταίων ημερών, δίνει έμφαση στη διακριτική λάμψη στα μάτια και στα έντονα καρπουζί χείλια (όχι τίποτα άλλο, για να πάνε κάτω τα φαρμάκια).

Sheer Candy in 6 luscious cherry+Flormar Supershine gloss in 123. Το αγαπημένο μου μπαλμ κραγιόν με το γκλός του καλοκαιριού - μοιάζει με δροσερό καρπούζι (αρκετά οπάκ και pigmented συνδυασμός). Για την σειρά Sheer Candy, παρόλο που δεν έχω διαβάσει τα καλύτερα, έχω να καταθέσω ότι τα νούμερα 4,5,6 είναι τα πιο όμορφα, χαρούμενα και αυτά που αξίζουν. Θα κάνω εκτενέστερο ποστ γιατί πρόσθεσα στη συλλογή μου και τα άλλα, αλλά έχω να πώ ότι εμένα προσωπικά δεν μου ξέραναν τα χείλια. Αντιθέτως το αποτέλεσμα είναι αρκετά κομψό, χαρούμενο, shiny με μπόνους ότι τα χείλια μοιάζουν σαν να είναι υγρά και δροσερά, χωρίς το sticky element ενός gloss. Επίσης χαρίζουν ένα πολύ όμορφο χρώμα, που δουλεύει σε συνεργία με το φυσικό χρώμα των χειλιών.





απο αριστερά προς τα δεξιά, YSL Sheer Candy 6, Flormar Supershine 123, και τα δυο μαζί.

Το υπόλοιπο λουκ.

Clinique All about eye serum (£20), YSL Faux Cils Black (£22), Mac Bite of an Apple
(£16), Guerlain L'instant Fauve 142 (£20), Mac Clarity (£17), YSL Sheer Candy 6
(£21), Flormar Supershine 123 (euros 3.90 if i remember well).




Ενέδωσα επίσης στην ιδέα των baked/mineralize eyeshadows. Άρχισα τη συλλογή μου, επηρρεαζόμενη απο τα swatches της CBSG 5861 με την διπλή οικονομική (£10 λίρες για δυο σκιές) Moonstone του Body Shop. Στην αρχή μου άρεσε, αλλά αυτό που κατάλαβα γενικά με τις μίνεραλ σκιές είναι ενώ είναι λαμπερές και τσαχπίνικες στο μάτι, δυστυχώς δεν κρατάνε και τόσο πολύ. Ειδικά αυτή, έχει το μικρότερο lasting quality απο τις τρείς (Flormar D08, Semi precious Clarity, Body Shop moonstone 02).




Μετά ενέδωσα στην Clarity της MAC. Ο λόγος? Μου είχε αρέσει πολύ η επιφάνειά της -- έμοιαζε σαν επιφάνεια κρατήρα -- την είχα βρεί πολύ πρωτότυπη, πολύ σπέσιαλ. Ξεπερνώντας το αρχικό σοκ των 17 λιρών, το οποίο βρίσκω ότι είναι αρκετό ειδικά για τα μακ τα οποία εδώ μέχρι τώρα ήτανε προσιτά, βρήκα ότι ενώ το χρώμα της είναι ωραίο για το κλασσικό smoky look (σκούρο γκρι με blackened green), ούτε και αυτή έχει καμιά ιδιαίτερη διάρκεια. Ενώ δεν έχω λιπαρότητα στην περιοχή του ματιού, βρίσκω ότι μετά απο μια ώρα το πολύ, η σκιά έχει απλώς εξαφανιστεί. Κάτι άλλο που με ενόχλησε, ότι μετά απο ώρα, μπαίνει στα μάτια μου και τσούζουν-κοκκινίζουν.


Προσωπικά η σκιά που μου στέκεται στο μάτι για περισσότερο απο μια ώρα είναι αυτή της Flormar, την οποία φοράω και το πρωί, παρόλο το γκλίτερ που έχει, το οποίο έτσι και αλλιώς δεν είναι πολύ (και το οποίο επίσης παραμένει σταθερό εκεί που το απλώνεις). Ίσως επειδή η επιφάνειά της είναι πιο σκληρή σε σχέση με τις άλλες, δηλαδή πρέπει να τρίψεις το πινέλο στο pot αρκετή ώρα και να την απλώσεις στο μάτι δυο τρεις φορές, έχει καλύτερη διάρκεια. Το χρώμα της, δε, είναι πασπαρτού -ταιριάζει με όλα. Απο πάνω, moonstone, clarity, flormar, και κάτω αριστερά Guerlain 142.



Και άλλα swatches. The secret combination του λουκ των τελευταιών ημερών (mac, flormar, guerlain: shimmery peachy)



Και εδώ ερχόμαστε στο ζουμί. Σε κάποιο προηγούμενο ποστ, η Στέλλα του Σόπινγκ Θέραπι είχε κάνει ένα ενδιαφέρον σχόλιο στην ερώτηση σε ποιά προιόντα επένδυσατε τη χρονιά που πέρασε? - ''παλιά, αγαπημένα και δοκιμασμένα,'' όπως είπε χαρακτηριστικά. Συμφωνώ απολύτως. Στην αγωνία μου να αγοράσω το νέο, limited edition item MAC ή της κάθε MAC, το οποίο πολλές φορές είναι πατάτα, ξεχνάω άλλες παλιές σκιές στο νεσεσέρ μου απο μάρκες οι οποίες έχουν history+ εγγυούνται σούπερ good results. Αναφέρομαι στις σκιές του οίκου Guerlain.

Και άλλα swatches. (clockwise from top: mac, flormar, guerlain)



Μπορεί να σας απωθεί η ακριβή τιμή, η χρυσαφιά συσκευασία ή το γεγονός ότι δεν έχει μεγάλη ποικιλία, ΟΜΩς, αυτή οι σκιές είναι πραγματικά απίστευτες. Η παλέτα είναι πανέμορφη, ταιριάζει σε όλες και με όλα τα λουκ (εντάξει πόσες ποια σκιές θα έχουμε στο μπλε ή στο πράσινο), έχουν απίστευτη υφή και ακόμα πιο απίστευτη διάρκεια. Την εν λόγω σκιά (L'Instant Fauve 142), την φόραγα χθές απο το πρωί στις 8 και έμεινε αναλλοίωτη μέχρι το βράδυ, και αυτό μια μέρα που βίωσα όλα τα συναισθήματα (άγχος, θυμός, απόγνωση, χαρά,λύπη). Η σκιά όμως έμεινε εκεί - σταθερή και περήφανη.

Η Δευτέρα των Αθώων?

Ερχόμενη απο Αθήνα κάτι μήνες πριν, αγόρασα κάτι βιβλία, ένα απο αυτά ήτανε και το Ἠ ξυπόλητη των Αθηνών'' της Φιλομήλας Λαπατά. Μην φανταστείτε τίποτα υψηλή λογοτεχνία - κάτι απο το δρόμο που χάραξε η Λένα Μαντά, αλλά στο πιο σοφιστικέ, σικ, στο πιο δουλεμένο. Η υπόθεση πραγματεύεται την ιστορία μιας γυναίκας στην Αθήνα της Μπελ Επόκ. Σε κάποιο σημείο,΄η συγγραφέας κάνει αναφορά στον καλλωπισμό και τις συνήθειες της πλούσιας, αστής ηρωίδας. Μια απο αυτές ήταν να βάζει πούδρα Guerlain, φερμένη απο το Παρίσι, της οποίας η μυρωδιά τελος πάντων ξετρέλαινε το συμπαθές αντίθετο φύλο. Μέχρι τότε δεν είχα ποτέ χρησιμοποιήσει Guerlain - εκτός απο την πούδρα τερρακότα - γιατί όχι μόνο είναι πανάκριβα, αλλά και γιατί δεν είμαι φαν της χρυσής, μπουρζουά συσκευασίας τους. ΄Έβρισκα πχ ότι έχουν κάτι παρόμοιο με τα Clarins, τα οποία έχουν κιόλας ''γιαγιαδέ'' μυρωδιά - προτιμούνται απο ''κυρίες'' μιας κάποιας ηλικίας αλλά και comme-il-faut κορίτσια, τύπου Μαρί Κωνσταντάτου-Κυριακού (σικ). Όμως η σκηνή μού έμεινε, με αποτέλεσμα να θέλω να δοκιμάσω.

Έτσι, τους τελευταίους μήνες περνάω την Guerlain φάση, η οποία περιλαμβάνει, εκτός απο το σέρουμ, ένα μολύβι ματιών στο μπλε (αρκετά σκληρό, αλλά σταθερότατο), ένα λιπγκλος (821 fraise a croquer= το απόλυτο γιορτινό χρώμα και με διάρκεια ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ), το λάδι σώματος = πάνε τα λεφτάκια μας.

Με λύπη μου, όμως βλέπω πώς η εξυπηρέτηση στα μαγαζιά δεν είναι ανάλογη της ποιότητας και του χαρακτήρα της επωνυμίας. Αναφέρω πρόσφατο παράδειγμα....Τις προάλλες ήμουνα πάλι στον πάγκο Γκιρλέν, κοιτάζοντας τα αρώματα, αυτή τη φορά. Είχα δοκιμάσει το Idylle (με μυρωδιά τριαντάφυλλο, απίστευτα θηλυκό, αλλά βαρύ - φοριέται δηλαδή μόνο χειμώνα ). Δοκίμαζα, δοκίμαζα, μέχρι που η πωλήτρια μού έδειξε και το Idylle eau de toilette, το οποίο ήταν πιο ελαφρύ και ζαχαρώδες. Το διάλεξα και μου το έφερε στο ταμείο.




Όταν πήγα σπίτι ανακάλυψα πώς το άρωμα που αγόρασα δεν ήταν αυτό που της είχα πεί. Μου έδωσε δηλαδή το ω ντε παρφάμ, ενώ την είχα ρωτήσει κιόλας πριν με συνοδεύσει στο ταμείο - αυτό είναι το ω τνε τουαλέτε? ναι, αυτό. Πιστεύω ότι η ίδια άκουσε αυτό που ήθελε να πουλήσει (το οποίο ''έχει και την κρέμα σώματος και μπλα μπλα μπλα''). Δεν το πήγα πίσω γιατί βαριόμουνα την όλη υπόθεση. Άσε που το είχα δοκιμάσει και μια φορά, οπότε λέω, άστο. Αυτό όμως ανοίγει ένα ολόκληρο κεφάλαιο.

Έχω και άλλες δυσάρεστες εμπειρίες με ανειδίκευτες πωλήτριες. Οκ, καλλυντικά είναι, δεν είπαμε να έχεις ντοκτορά, αλλά πιστεύω λίγη γνώση του προιόντος δεν βλάπτει. Έχω πάρει επίσης κονσίλερ απο Γκιρλέν, όπου η πωλήτρια δεν ήξερε αν έχει η επωνυμία τέτοιο προιόν !!!!, στη Lancome μού δώσανε άλλη μάσκαρα απο αυτή που ήθελα κτλ, κτλ. Το χειρότερο είναι όταν ρωτάς πχ για κάποιο προιόν -τί ακριβώς κάνει και γιατί ενδείκνυται? Άλλες βαριούνται να σου πούν, άλλες νευριάζουν που ρωτάς, άλλες προσπαθούν να σου πουλήσουν το πιο ακριβό και το πιο άσχετο. Άλλες προσπαθούν να σου πουλήσουν πολλά. Λές ψάχνω αυτό. Κάτι άλλο θα πάρετε? Ή, σου λένε, μόνο αυτό? ΝΑΙ ΧΡΥΣΗ ΜΟΥ. ΜΟΝΟ ΑΥΤΌ. Άμα ήθελα, κάτι άλλο, τραστ μι, θα το έλεγα. Το χειρότερο, ΔΕΝ δίνουν δείγματα. Σού δίνουν μερικά, ΜΌΝΟ όταν έχεις κάνει λογαριασμό μεγάλο. ΛΑΘΟς. Γιατί αυτή που αγοράζει πολλά, είναι ήδη φαν. Σκοπός είναι να αποκτήσεις άλλη μια.

Αναγνωρίζω ότι η δουλειά της πωλήτριας, δεν είναι εύκολη. Πολλές ώρες ορθοστασία και διάφοροι περίεργοι τύποι και κυράτσες που ζητάνε τα ακατόρθωτα ή τα πιο αστεία πολλές φορές. Όμως επειδή τα καλλυντικά, τα οποία παρεπιπτόντως δεν είναι φθηνἀ, και για πολλές αποτελούν έναν τρόπο αναπτέρωσης του ηθικού αλλά και ένα χόμπι (σαν τον πασατέμπο), θεωρώ ότι πρέπει να ξέρεις πώς να τα πουλάς. Έχω ψωνίσει, στο Λονδίνο περισσότερο, απο όλα τα καταστήματα - Boots, Superdrug, Debenhams, House of Fraser, John Lewis, Peter Jones, Harrods, Harvey Nichols, Selfridges μέχρι και Barker's, πριν κλείσει. Αυτό που βλέπω - ελλειπής γνώση του προιόντος και μια αντιμετώπιση απίστευτη, λες και είμαστε κινητά πορτοφόλια με την πιστωτική σε πλήρη ετοιμότητα. Οι περισσότερες αποβλέπουν στο να σε οδηγήσουν σε compulsive instant buying (να αγοράσεις ένα σωρό) και ας μην περάσεις ξανά, παρά να σκεφτούν λίγο μακροπρόθεσμα - να χτίσουν σχέση με την πελάτισσα, να τής προτείνουν, να την αφήσουν να δοκιμάσει, να τής εξηγήσουν, ώστε να περνάει κάθε φορά που θέλει κάτι απο τον ίδιο πάγκο.

Σε κάποια στιγμή, πραγματικά θα ήθελα να ακούσω προτάσεις για κόρνερς καλλυντικών, μαγαζιά ή κοπέλες, οι οποίες προσφέρουν άριστη εξυπηρέτηση. Στην Αθήνα, δεν έχω ψωνίσει σινιέ καλλυντικά. Έχω περάσει απο γνωστά καλλυντικάδικα και πολυκαταστήματα τύπου Άττικα, αλλά δεν έχω ψωνίσει ποτέ. Το μόνο που έχω πάρει είναι Radiant και Seventeen και η εμπειρία μου ήτανε πολύ καλή - γνώση, άποψη (σημαντικό αυτό), εξυπηρέτηση για καλλυντικά που θεωρούνται low end, θέλω να πώ δεν είναι σινιέ.

Σε ένα πιο χαρούμενο σύμπαν - τα Debenhams λανσάρανε μια κάρτα, την Beauty Club, με την οποία μαζεύεις πόντους που μετά μπορείς να εξαργυρώσεις.



Μια ιδέα που γνωστά καλλυντικάδικα θα μπορούσαν να εφαρμόσουν και στην Ελλάδα.